Kimse bilmez aslında hikâyem müzikle başladı.
Ama video üzerinden görünür oldu.
Bir görüntünün nerede başlayacağını, nerede susacağını, hangi sesin hangi görüntüye ait olduğunu düşünerek yaşadım. Onlarca farklı kurumda, yüzlerce marka, binlerce video. Türlü türlü hikâyeler anlatarak geçirdim ömrümü. Başkalarının hikâyelerini.
(Sessizlik.)
Üç.
İki.
Bir.
● Kayıt.
Ve bunu seviyordum da. Çünkü video kurgulanabilen bir şeydi. Bu çok hoşuma gidiyordu. Aslında olmayan bir şeyi yaratmak değil. Orada olan ama kimsenin henüz görmediği şeyi bulmak. Var olanı şekillendirmek. Görünür kılmak. Duyurmak. Hikâyeyi kurguda tamamlamak.
Bir süre sonra fark ettim ki, ben sadece video yapmıyordum. Bir dünya kurmaya çalışıyordum. Ve bunu çoğu zaman müşterilere bile çaktırmadan yapıyordum. Bir evren kuruyorum. O evrene yasalar belirliyorum. Ve action! Tüm motorlar devrede. Hikâye kendi yolunu buluyor.
"Toprağın altında kök salan bir ağaç gibi. Yukarıda henüz pek bir şey görünmüyor. Ama aşağıda, bütün hazırlık sürüyor."
Peki ama kendi dünyamı kurmak? Hep başka bir hikâyeden sonrasının hayaliydi. Belki de içten içe, onların hikâyeleriyle kendimi geliştiriyordum. Sıra kendime geldiğinde, en iyi versiyonumu ortaya çıkarabilecek bir altyapıya sahip olmak istiyordum.
Şu proje bitsin. Şu teslimi yapalım. Şu dönemi atlatalım. Sonra… Sonra bir gün, o “sonra”nın kendi kendine gelmeyeceğini anladım. Ve bıraktım.
İlk defa, zamanımın ne kadarının gerçekten bana ait olduğunu düşünmeye başladım. Biraz korkutucuydu. Çünkü yıllarca bir şeyleri iyi yapmayı öğrenmeye çalışırken... “yapmayı” hep atlamıştım. Ben müzik de yapmak istiyordum. Ama sadece şarkı yapmak değil. Bir sesin etrafında bir dünya kurmak. Bir karakter. Bir hikâye. Belki de kendimin başka bir ihtimali.
Sonra Yapay Zekâ geldi… İlk başta bir araçtı. Diğerleri gibi. Ama bir noktadan sonra, ona ne yapacağını söylemekten çok, onunla birlikte ne yapabileceğimi düşünmeye başladım.
Bir ses üretiyorsun. Dinliyorsun. Sana ait değil, ama tamamen yabancı da değil.
Bir görüntü oluşturuyorsun. Bakıyorsun. Oradaki sensin, ama hatırladığın sen değil.
Ve ben o aradaki şeyi sevdim.
"Çünkü hayatım boyunca bir şeyin ne olması gerektiğiyle, ne olabileceği arasındaki farkla ilgilendim."
Müzikte de aynı şey var. Bir ses doğru olmak zorunda mı? Bir şarkı tek bir türe ait olmak zorunda mı? Bir insan kendini anlatmak için hep aynı kişi olarak mı kalmak zorunda? Bilmiyorum. Ama artık bütün cevapları bilmem gerektiğini düşünmüyorum.
Yıllarca başkalarının hikâyelerini anlattım. Şimdi kendi hikâyemi kuruyorum. Ve bu sefer, hikâyenin nereye gideceğini ben de tam olarak bilmiyorum. Bu, yalnızca benim “yaptığım” bir şey değil. “Benimle”, “yaptığım şey”lerin arasında ortaya çıkan başka bir şey.
Biraz et ve kemik... Biraz çip ve duman...
Ve sanırım, ilk defa bir şeyi ne olması gerektiğini bilmeden yapma süreci…
Benim adım Koray Taşan.
Kimi Korrayt diye bilir. Kimi koraysta. Çok azı da... Soner diye.
(Kısa bir sessizlik.)
Ama sen bize kısaca... Kor diyebilirsin.
